Monday morning, Maandagochtend

Den_breejen_2011 Posted by Aart and Geesje den Breejen on Thu, 16 Jul 2009 | Bookmark: digg this Post this to del.icio.us Post this to Facebook

Aart is off to the VTC, Anne Fleur is busy with tests in P1, Ruben is gone to the nursery and Jan is building Lego. A good time to be in touch with you.

Summer Holidays have started in the Netherlands and Ireland. We’ll wait a bit here before we’re there. Warm it is, and dry. Too dry even, rains did not come and the crops are drying in the fields. People pray for rain and hope to plant a second time. The prayer of Agur came up several times when we heard about food being stolen, as people are hungry…”Don’t make me so poor that I would steal”.

The second term at the VTC is still ongoing. New instructors find their way at school. The atmosphere at the college is definitely improved after the turbulence that went along with the departure of two staff members last season.

Rachel, an Irish short term volunteer for 5 weeks, set up a small library and computer room. She started teaching computer lessons for the instructors. Donated laptops and printers are doing a good job now that there is power back. Also welding is something that can be done, bookshelves and racks are being made. This Friday we’re having the library opened with a small party (tea and scones, according to Irish recipe). Rachel is a third year medical student and wanted to be of service to others during the summer break, but in a different field than medics. She is certainly a blessing to the VTC and us. The Diocese of Arua West Nile is also enjoying her willingness to serve; the resource centre at the diocesan office is another place where Rachel sets up a library.

The other house next door at our compound, is currently in use as a guesthouse. The renovation is not yet finished, as there are always one or more guests around at the moment, but the house proves to be of great help. Juliet, who used to be a cook at the VTC before, is now introduced into her new job as hostess. She gets on very well with Grace and Godfrey, a big plus in this starting phase when so many items in and from our household are shared. Good cooperation makes all the difference.

Aart is currently a bit more outdoors. There are 6 small health centres in the Diocese of Arua West Nile linked with the diocese. Funds from the Netherlands made it possible to buy solar energy equipment for these clinics so that there is at least light at night hours during deliveries and other medical services. Installation technique is not common here and the VTC can do with some extra local income, so that works for all parties involved. The Diocese of Arua West Nile measures 13.000 km2, approximately one third of the Netherlands with just one asphalt road of 120 kilometres. The rest of the roads are dirt roads, so locations are often far and not easily access able. When possible, trips are combined to do several duties in one go. Last Saturday the health workers and others were trained in Malaria Prevention, the clergy got notes for sermons while the roof of the clinic was fitted with a solar panel and battery connection. It brightens life up a bit.

Going out also means seeing new faces. Meeting different people with their own life stories. Aart met a man who was kidnapped by the LRA (Lord’s Resistance Army) and was forced to be a rebel. It is a strange experience; how would you react when you would talk with somebody who cut off ears from other persons and other, even more terrible things that don’t need further details. The man was back since 2000, back in “normal” civil society. It’s hard for us to imagine how to live an “ordinary” life after such experience, leave alone for the people involved. The current peace in our region of Madi West Nile is seen as precious. Grace, Godfrey, colleagues, they all have their personal stories of seeking refuge in Congo and Sudan. It simply is a blessing to have peace now, ten years ago it would be unheard of to travel without an armed convoy. Busses travel on and of nowadays, by day and night.

For all of you: have a good summer and safe travel.

.Jan Lucas, Ruben, Anne Fleur, Geesje and Aart

Aart naar de praktijkschool, Anne Fleur bezig met toetsen in groep 3, Ruben naar de kleuterschool en Jan Lucas druk met de lego. Goed moment om weer eens wat te laten horen.

In Nederland is de zomervakantie begonnen. Daar wachten we hier nog even mee. Het zomert wel, warm en droog. Te droog zelfs, de regen is uitgebleven en de gewassen verdrogen op het veld. Mensen bidden dat er alsnog regen komt en er weer opnieuw geplant kan worden. Het gebed van Agur (Spreuken 30) komt regelmatig naar boven wanneer we horen dat er voedsel gestolen wordt omdat men honger heeft…”Maak mij niet zo arm dat ik zou stelen…”

Het tweede termijn op de praktijkschool is nog gaande. Nieuwe instrukteurs vinden hun weg op school. Na de turbulentie die gepaard ging met het vertrek van twee personeelsleden in het vorige seizoen, is de atmosfeer op school nu duidelijk beter.

Rachel, een Ierse korte termijn vrijwilliger voor 5 weken, heeft een kleine biep en computerruimte opgezet in de school. Ze is begonnen met computerlessen voor de instructeurs. Nu er stroom is, worden de geschonken laptops en printer volop gebruikt. Ook lassen is nu mogelijk, de boekenrekken zijn in de maak. Aanstaande vrijdag willen we de biep feestelijk openen. Rachel is een 3e jaars medische studente en wilde haar zomervakantie gebruiken in dienst van anderen, maar dan op een ander gebied als geneeskunde. Ze is de school en ons zeker tot zegen geweest. Ook de kerkadministratie maakt gebruik van haar diensten en momenteel zet ze ook daar een biep op.

Het andere huis op t’erf, naast die van ons, wordt nu gebruikt als gastenverblijf. Alhoewel de renovatie nog niet voltooid is omdat er steeds een of meer gasten zijn, voorziet het al in behoefte. Juliet, ooit kokkin op de praktijkschool wordt nu ingewerkt als gastvrouw in het guesthouse. Ze kan het prima vinden met Grace en Godfrey. In deze beginfase van het gastenverblijf worden veel dingen in en uit ons huishouden gedeeld , dus een goede samenwerking tussen die drie is wel zo fijn.

Aart is tegenwoordig wat meer de boer op, of het dak op. In de kerkprovincie zijn 6 kleine klinieken. Door fondsen uit Nederland kunnen zonnepanelen geplaatst worden die de centra in ieder geval voorzien van licht. Dat werkt een stuk makkelijker met bevallingen en medische handelingen als het donker is. Installatie techniek is iets waar de meeste mensen weinig kaas van gegeten hebben, en de school kan de extra inkomsten goed gebruiken, dus het mes snijdt van twee kanten. De kerkprovincie beslaat een oppervlakte van 13.000 km2, dat is ongeveer 1/3de van Nederland met maar 1 hoofdweg van asfalt die 120km lang is. De rest van de wgen zijn onverhard dus de lokaties ziin niet echt om de deur en slecht te bereiken. Wanneer mogelijk worden de ritten gecombineerd met ander werk binnen de kerkprovincie. Afgelopen zaterdag kregen de gezondheidswerkers en anderen malaria preventie voorlichting, de kerkwerkers aantekeningen voor preken en de kliniek een paneel en accu. Allicht wat meer licht op de zaak.

Buiten de deur van huis en school zijn er ook nieuwe gezichten. Ontmoetingen met mensen met hun eigen verhalen. Aart kwam in gesprek met een man die ontvoerd was door de LRA (Verzetsleger van de Heer) en 5 jaar gedwongen rebel is geweest. Het was een vreemde ervaring want wat voor een houding geef je jezelf als je praat met iemand die oren heeft afgesneden en nog veel meer gruwelijke dingen die we maar beter onbeschreven laten hier. Sinds 2000 is hij weer terug in de “gewone” maatschappij. Voor ons is het al moeilijk voor te stellen wat het is om een normaal leven te leiden na alles wat hij heeft moeten doen en heeft gedaan. Laat staan voor de betrokken personen zelf. Wat onze regio aangaat is de rustige tijd die nu hier in Madi West Nile wordt ervaren geen vanzelfsprekendheid. Grace, Godfrey, collega’s, de meesten om ons heen hebben wel hun verhalen van oorlog en moeten vluchten naar Congo en Sudan. We realiseren ons dat de rust in het Noorden van Oeganda zeker voor de lokale bevolking een geweldige zegen is. Tien jaar geleden was het ondenkbaar om over de weg te reizen zonder bewapend konvooi. Nu reizen de bussen af en aan, dag en nacht.

Voor jullie een goede vakantie periode toegewenst en een veilige reis.

Jan Lucas, Ruben, Anne Fleur, Geesje en Aart