New Life / Nieuw Leven

Den_breejen_2011 Posted by Aart and Geesje den Breejen on Fri, 19 Mar 2010 | 0 comments | Bookmark: digg this Post this to del.icio.us Post this to Facebook

Kristina, the midwife who also does my antenatal check-ups, had been busy all night when I met her at home. A mother just delivered early that morning; a twin. They were not sure about gestational age of the babies, but at least one month early. The baby girl was doing fine, the baby boy struggling, had help with breathing straight after delivery and was clearly still having problems.

The midwife was doubting: where did this kid have most chance to survive? The mission hospital 10 kilometres further on the road does have incubators, but hardly doctors, let alone a paediatrician. Arua Hospital doesn’t have incubators but the best doctor she knew was not present at the time. And besides, it was Kristina’s experience that nothing or hardly anything was done in terms resuscitation when a baby was not able to breathe him or herself. It was only a short while ago when I was at the newly opened Maternity/Neonatal Ward at Kiwoko Hospital in Luwero where Rory and Denise (CMSI doctor and nurse trainer) are working and I wished that blessing had been a bit nearer by…

You pray for wisdom and right care (humanly speaking as there is nothing much to talk about referral, a lot more prayer communication goes straight up). The baby boy required definitely more care than what could be given at home. Arua Hospital (government) was the nearest, I came by car that day, so we quickly got the parents, mums’ sister, twin and midwife in. The nurse in charge observed the situation once we arrived. Oxygen was in use elsewhere (most likely only one cylinder available), but she quickly made up what could be done. The father was sent into town with a whole shopping list of medicines and infusion fluids for a drip, as the hospital was out of stock according to the nurse. If you’ve got money, you can buy a lot at Arua pharmacies. I admired the skillful nurse who sited the drip at one go and many thoughts ran through my mind. About health care in Arua, the corruption, the competence and care that is there even when there is no salary for a while, no stock and hardly any recognition for your profession. And about choices that you do have when you’ve got access to means.

That same morning I went to see the income project of HIV/Aids positive mums, next to the laundry of the hospital. The ladies were quarrelling; some claimed that money “had been eaten” as they say it, and there seemed to be jealousy among the women. All together trouble. So we concluded that everything should be sorted before we would continue with production and sales of napkins. We’ll see when and how we get there.

On the way back I had a quick look at the maternity unit for the mother and her twin. Mum was still at the delivery ward where other women delivered on beds along side the four walls of the ward. The green OT curtains blocked some sight but nothing else. I found the young mum lying and staring on her bed. I tried to encourage her. The baby boy’s situation was not worse than earlier that morning.

At evening time Kristina sent a text; the boy had been breastfeeding! During the weekend he was crying and had fever. When he was placed closely to his twin sister, nose-to-nose almost, he calmed down. In the meanwhile the mother and twin are discharged! Life is very vulnerable, we are completely dependant on our Creator, everywhere, it’s just more obvious here it seems.

Nieuw leven
Kristina, de vroedvrouw die mijn zwangerschapszorg er nu ook bij doet was de hele nacht al in touw geweest toen ik haar thuis trof. Er was die ochtend net een vrouw bevallen van een tweeling. Ze waren niet helemaal zeker hoe oud de twee waren, maar in ieder geval een maand te vroeg. Het meisje deed het prima, het jongetje moest gelijk na de geboorte geholpen worden met ademen en had duidelijk nog problemen. De vroedvrouw stond in dubio; waar heeft dit kindje de meeste kans om te overleven. Het missie ziekenhuis 10 km verderop heeft wel is waar couveuses ,maar momenteel bijna geen artsen, laat staan een kinderarts. Het ziekenhuis in Arua heeft geen couveuses en de meest betrouwbare arts die ze altijd om hulp vroeg was niet aanwezig. Bovendien was haar ervaring dat er toch meestal weinig of niets gedaan werd…Neonatale resuscitatie was niet gebruikelijk. Het was nog niet zolang geleden dat we door Rory en Denise (collega CMSI-ers) werden rondgeleid op de pas geopende kraam- en neonatologie afdeling van Kiwoko hospital, 2 uur rijden vanaf de hoofdstad Kampala. Wou maar dat dat wat dichterbij was…
Je bid om wijsheid en het juiste handelen (je bent hier menselijkerwijs snel uitgepraat wat betreft doorverwijzen, des te meer bid je) , het ventje had duidelijk meer hulp nodig dan thuis gegeven kon worden. Arua was het dichtste bij, ik was juist die dag met de auto, dus snel vader, moeder, zus en de kleintjes en de verloskundige in de auto. De hoofdzuster keek het eens even aan daar aangekomen. Zuurstof was al ergens anders in gebruik (er was blijkbaar maar een cylinder), maar verder maakte ze snel een balans op wat gedaan kon worden. Vader werd er opuit gestuurd om in de stad bij een van de vele pharmacies benodigdheden (voor infuus en anti biotica) te kopen voor het kleintje, een hele waslijst want het ziekenhuis zelf had niks meer in de voorraad volgens de zuster. Wanneer je geld hebt is er van alles te koop in Arua. Alhoewel het zeker geen gemakkelijk vat was om een infuusnaald in te krijgen had ik alle bewondering voor de verpleegkundige, in een keer goed en er gingen heel wat gedachten in me om die ochtend. Over de gezondheidszorg in Arua, de corruptie, de competentie die er ook is en de zorg die toch gegeven wordt ook al is er geen salaris, beroerde of geen bevoorrading, of weinig waardering voor je vak. En de keuzes die je hebt wanneer er wel genoeg middelen zijn.
Diezelfde ochtend ging ik bij het naai project langs van HIV/Aids positieve moeders, vlak naast de wasserette van t’ziekenhuis . De dames hadden mot met elkaar over hun project, er was met geld geknoeid door een paar leden werd er gezegd, de moeders die het minste gedaan hadden en dus weinig verdiend, wilden de actieve moeders op non-actief zetten. Al met al: gedoe. Geld is een kwetsbare zaak bij veel projecten. Soms lenen de vrouwen wat met de beste intentie het terug te brengen.. Maar wanneer je thuis de ene tegenvaller na de andere hebt is het verleidelijk om nog wat meer uit de kas te halen en de nood te lenigen terwijl je nog steeds van plan bent om het eerlijk terug te geven. Van het een komt het ander en voor je het weet zit je dik in de problemen. Met de vrouwen die er over gingen afgesproken dat ze eerst de zaken duidelijk krijgen voor we verder gaan met productie en verkoop. We zullen zien hoe dit verder gaat.
Op de terugweg weer even bij moeder en tweeling langs. Moeders lag nog steeds op de verloszaal waar andere vrouwen bevielen op bedden langs alle vier zijden van de zaal. De groene operatie kleur gordijnen verhullen wat zicht maar anders niets. De jonge moeder ligt moe in bed te staren en ik probeer haar te bemoedigen. Het jongetje is niet slechter dan eerder die morgen.
s Ävond sms-te Kristina; het ventje had nu zelfs een keer goed gedronken aan de borst!
In het weekend huilt het baby jongetje veel en heeft koorts. Wanneer hij dicht tegenover zijn tweeling zusje wordt gelegd met de neusjes zo ongeveer tegen elkaar komt hij tot rust en inmiddels zijn moeder en tweeling ontslagen. Het leven blijft heel kwetsbaar, we zijn compleet afhankelijk van onze Schepper, overal, hier is dat vaak overduidelijk

Aart and Geesje den Breejen

More from Aart and Geesje den Breejen?

Add your own comment